باز هم اول مهر شد و شور و حرارت به شهر باز می گردد. شور و حرارتی که نه از سر عادت بلکه از سر تفکر در جامعه ایجاد می شود. سال هاست که یا به عنوان شاگرد و دانشجو یا به عنوان معلم و مدیر رورهای شیرین اول مهر را تجربه کرده ام و تا امروز همواره این افتخار را داشته ام که در یک محیط علمی زندگی کنم. این لذت معنوی از فراگیران علم و دانش و آموزندگان این راه تمام سختی ها را که نظام آموزشی کشورمان درگیر آن است را می پوشاند تا بار دیگر با لبخند هایمان فضای جامعه را از درون زیبا و دوست داشتنی کنیم.
امسال این روز عزیز با روز جهانی صلح نیز تقارن پیدا کرده است و نوید آن را می دهد که با نیروی تفکر خود صلح را در جامعه نهادینه کنیم. صلحی که بتوان در سایه آن با یک دیگر گفتگو کرد و در هراس از آن نباشیم که کسی انتظار می کشد از آن ها اسلحه ای بسازد تا صلحمان را نابود کند.